banner home

Facebook Button

Désirée Schaepman

 

ds0000051

In memoriam 

Het jaar 2014 is met een desastreus slot geëindigd. Na Theo en Fons is op zaterdagavond 5 december 2014 Désirée Schaepman overleden. Dees, zoals haar man en kinderen haar noemden, is vooral bij de jongere ouderen bekend. Zij gaf Nederlands in de jaren negentig en in het begin van het millennium.
Tot en met het schooljaar 2002/2003 was Désirée naast haar lessen Nederlands  actief in de personeelsraad, in het Stichtingsbestuur en in verschillende commissies. Zo gaf zij mede vorm aan het taakbeleid zoals de overheid had voorgeschreven.
Later richtte zij in Voorschoten het huiswerkinstituut “Zus en zo” op en kreeg het daarmee zo druk, dat ze haar baan op het Adelbert opgaf. Wel konden Adelbertleerlingen op school begeleid worden.

Désirée had al geruime tijd kanker, maar zij heeft tot het najaar 2014 de hoop gehouden dat de ziekte onder controle zou komen. Het heeft niet zo mogen zijn.

Op de kaart staat 38 jaar.
Op de foto hierboven was zij 38 jaar.
Dees is na 38 opgehouden met tellen.
“Ouder word ik niet” zei ze dan ! 

Wij zullen ons Désirée blijven herinneren als een fijne en zeer betrokken collega.

Douwe de Boer

douwe0000651In memoriam  

Op 13 april jl. is na een noodlottig ongeval in Wassenaar overleden onze oud collega drs. D. de Boer, docent aardrijkskunde op het Adelbert.
Douwe is geboren op 17december 1926 in Leeuwarderdeel, een gemeente onder de rook van Leeuwarden.
Hij heeft vanaf  1 januari 1971 tot 31 juli 1988 gewerkt op het Adelbert College en  vierde samen met zijn collega’s in 1983 zijn 25 jaar onderwijs jubileum in de vorm van een Boer- en borrel. 
Nog op hoge leeftijd was Douwe een verwoed fietser hetgeen geleid heeft tot zijn dood.

Hij is op de fiets in botsing gekomen met een auto en later aan zijn verwondingen overleden. Douwe is 88 jaar geworden. 

Wij kennen Douwe op de eerste plaats als een echte Fries, een sportman in hart en nieren, rijder van meerdere Elfstedentochten en een man met een grote belangstelling voor de natuur.
Op school zullen we hem herinneren als een docent die met verve en strengheid leerlingen de eerste beginselen van de aardrijkskunde bij bracht.
Maar Douwe deed meer. Had in elke vergadering zijn zaakjes prima op orde. Douwe maakte je niets wijs en stond voor zijn zaak. 
We kennen Douwe ook als animator van de Friese volkssport het Fierljeppen, ofwel het polstokverspringen. Hij ging samen met de leerlingen in de omgeving van de school de polder in en ging voorop bij de eerste sprong. Hij heeft dan ook menig leerling in de modder zien stranden. 
Na het afscheid van  conrector Jo Brons heeft Douwe zijn taak als analoog filmer met super acht overgenomen en veel belangrijke en minder belangrijke gebeurtenissen op het "celluloid" vastgelegd. Zijn eerste film schoot Douwe op 28 juni 1973 tijdens het slotfeest van de school in het zwembad van Wassenaar.
Een kopie van zijn eigen films en die van Jo Brons heeft hij nog bij leven nagelaten aan de school. 
Na een korte periode waarin hij herstelde van een bacteriële infectie ging Douwe op 31 juli 1988 met de VUT.

De crematie heeft maandag 20 april in Leiden plaatsgevonden.
Opnieuw is het Adelbert een markante medewerker van het eerste uur verloren. 

Fons Walters

In Memoriam

Overleden op 1 december 2014
Fons was in begin jaren 80 samen met Felix Verlaan docent godsdienst op het Adelbert. Daarnaast was hij verbonden aan het instituut Beresteyn in Voorschoten, een voormalig seminarie en toen jongensinternaat.
In de jaren negentig kwam opeens de melding dat Fons naar Den Helder zou vertrekken, waar hij was benoemd tot scheepsaalmoezenier bij de koninklijke marine. Als de overste van je orde je dat opdroeg had je maar te volgen. Zo ging (gaat?) dat in onze moeder de heilige kerk. 

Na dat moment beperkte het contact zich tot een enkele kerstwens op het prikbord in de personeelskamer.

Na zijn aalmoezenierstijd werd Fons benoemd tot pastor. Zie de dankbetuiging hieronder.
Het afscheid heeft plaatsgevonden op vrijdag 5 december in de kapel van zorgcentrum de Akkers in Nuenen. Fons is  begraven op het Montfortaans kloosterkerkhof in Schimmert. 

Een oud collega schreef na het bekend worden van zijn overlijden: "Fons, de man met de felle ogen, maar o zo goede inborst.  De "ex-aal", de deeltijd-pastoor stond altijd voor je klaar -en open -. !"

Wij bewaren dierbare herinneringen aan Fons die zich staande hield in een scheurende wereld.

 

fons

Frans van Venrooij

In Memoriam Frans van Venrooij 

1969gym 

Frans kaart

Op 4  April 2014 is Frans van Venrooij op 63-jarige leeftijd overleden.


Frans behaalde in het schooljaar 1968/1969 zijn diploma gymnasium alfa.

Jan Marsman

 

jm000003

In memoriam 

Jan heeft woensdagmiddag 7 januari de strijd moeten staken. In oktober vierden we nog zijn 71ste verjaardag. “Vierden”, want niemand, ook Jan niet, had verwacht dat hij dat nog zou meemaken na het inktzwarte vonnis dat de medici in januari vorig jaar hadden moeten uitspreken. Genieten van mooie momenten was zijn doel het laatste jaar. Ook kerst volgde nog met diner op bed en zelfs de start van 2015. Toen was het op.

Jan werkte van 1970 tot zijn pensioen voor het Adelbert College. Eerst als leraar aardrijkskunde en vanaf 1979 als conrector mavo. Hij verving Louis Bredie die om gezondheidsredenen zijn taak moest neerleggen. Het feit dat Louis hem nu nog overleeft geeft maar weer eens aan dat de dood een struikrover is die behoorlijk willekeurig toeslaat.

Jan kwam uit Overijssel, uit Broekland om nauwkeuriger te zijn. Omdat het schildersbedrijf van zijn vader hem niet trok en omdat hij een heldere kop had, mocht hij studeren. Geen vanzelfsprekendheid in die dagen. Ook al niet omdat daarvoor het ouderlijk huis moest worden verlaten. Aangezien we toen nog in een tijd leefden waarin heldere koppen met voorrang werden geselecteerd voor de opleiding tot (boven)meester, moest een kweekschool voor onderwijzers worden gevonden. Uiteraard van de juiste, katholieke, denominatie. Nederland was immers nog deugdelijk verzuild. Jan kwam bij de paters en broeders van de aartsbisschoppelijke kweekschool te Hilversum terecht. Hij had het daar erg naar zijn zin en had grote waardering voor zijn leraren, wat ook wel eens gezegd mag worden gezien alle negatieve berichtgeving over dit soort instituten van de laatste jaren. 

Toen Jan zijn bevoegdheid gehaald had, voerde een merkwaardige speling van het lot hem naar Wassenaar. In de woelige jaren ’60 begon de sloop van voornoemde zuilen waardoor het hele bouwwerk van gezapig naoorlogs Nederland in begon te storten. Met name de studentenwereld schudde de dekens krachtig op. Studentenvakbeweging, democratiseringseisen, de barricaden op. Demonstreren op de brug van Drees naar Den Uyl. Jong Nederland was links en dat wilde het weten. In zo’n sfeer verhuizen naar het dorp van Norbert Schmelzer (die van de beruchte nacht) en Molly Geertsema, liberaal aartsvader, was een cultuurschok, niets minder. De PPR en D’66 waren net opgericht, het revolutionaire bloed kookte en in Wassenaar haalde de VVD de absolute meerderheid. Bij scholierenverkiezingen zelfs met ruim 70%. Geen wonder dat Jan, een progressieve democraat, zeker ook niet vies van een beetje stoken, door veel leerlingen werd gezien als communist of erger. De drie burgerlijke r’s: rust, reinheid, regelmaat waren bij hem tot revolutionaire, rooie rakker geworden, vreesde men. Het is allemaal goed gekomen.

Na zijn start op de lagere school, zoals dat toen nog heette, kreeg hij met de fusie tussen de Willibrordus Mavo en het S. Adelbert College (die “S” is allang weg) een aanstelling bij de nieuwe school. Eerst nog in het lokaal op de hoek van het Burchtplein en de Van Heeckerenstraat, het mooist gelegen klaslokaal van het dorp en wijde omgeving. Denkend aan dat jaar komt Nescio’s openingszin “Jongens waren we, maar aardige jongens” bij me bovendrijven. Niet dat we nu  zo sympathiek waren, maar jong, avontuurlijk en soms wat onbezonnen waren we zeker. Sommige dingen die we in onze aangrenzende lokalen uitvraten kun je zeker als kattenkwaad bestempelen en zou van leerlingen niet getolereerd zijn. 

Later kwam daar ook de Stadhoudersweg (nu Wiegmanweg) bij. Met de verhuizing naar de polder en de kort daarop volgende afkeuring van Louis volgde de benoeming tot conrector. Naar verluidt koesterden sommige bestuursleden toen nog ernstige verdenkingen van al te rode sympathieën, maar, als gezegd, dat kwam goed.

 Kaart-Jan-Marsman-1Jan was goed met mensen. Hij had aandacht voor de persoonlijke lotgevallen van zijn leerlingen. Als er problemen waren maakte hij die bespreekbaar en waar nodig steunde hij “zijn” mensen door dik en dun. Het leverde hem vriendschappen op met ouders zowel als (oud)leerlingen. In het dagelijks schoolleven had Jan de wind eronder. Hij accepteerde geen flauwekul of smoesjes. Zijn rol als autoriteit speelde hij met verve. Ik zeg met opzet “rol” want het was een soort toneelstuk dat hij opvoerde. Wie hem ooit een volle aula met slechts zijn ogen zag (a)dresseren weet wat ik bedoel. Sommigen doorzagen dat niet en hielden altijd knikkende knieën als ze naar hem toe moesten. De leerlingen die het spel begrepen konden er om lachen, maar altijd met respect.

Er zijn wat onderwijsvernieuwingen en -vernielingen langs gekomen in het laatste kwart van de vorige eeuw. De mammoetwet van Jo Cals vormde de start van Jans middelbare schoolcarrière. De middenschool van Jos van Kemenade (ook al Wassenaarder) vrat experimenteertijd maar haalde het niet, allerlei proeven met differentiatie binnen klassenverband volgden en ook de basisvorming. Toen tenslotte het mavo tot vmbo werd omgevormd, de tweede fase havo en vwo op hun kop zette en ook ons schooltje aan een langdurig traject van vernieuwbouw zou worden onderworpen, werd het Jan te veel. Hij bouwde af en ging vervroegd met pensioen. De commissie Dijsselbloem gaf hem achteraf gelijk.

Jan had een fenomenaal geheugen voor namen en gezichten. Er zullen weinig geboren Wassenaarders zijn die zoveel mensen, hun onderlinge relaties en familiebanden kennen als hij. Ook de laatste jaren nog, toen hij allang weg was van school, herkende hij in het dorp voortdurend leerlingen die hij had gehad en wist hij haarfijn uit te leggen van wie dat er een was en vaak ook nog wat hun vaders en moeders hadden uitgevreten. Het Adelbert is een school waar de generaties elkaar opvolgen. Zo gaat dat in een dorp.

jmkaartJans eerste echtgenote, Elly, is al lang geleden gestorven. Met haar kreeg hij in die eerste jaren in Wassenaar twee prachtige dochters, Femke en Minke. Oud-leerlingen uiteraard. Jan koos ervoor zijn beide dochters alleen op te voeden, hetgeen in die jaren best opmerkelijk was. Pas toen die klus geklaard was zocht hij een nieuwe relatie, liefst met iemand die hem net zo veel liefde als tegenspel kon bieden. Uiteindelijk vond hij die, uiteraard op het Adelbert, in Miriam. Oud-leerling en op dat moment lerares Frans op hun gezamenlijke school. 

De laatste jaren waren bijzonder gelukkig. Huis in Wassenaar, huis in Frankrijk, kinderen, kleinkinderen. Een droom, of is het Drôme? Het kon niet op. Toch wel. Vaarwel, Jan. 

Bob Hakkeling, vriend en collega